«هر روز از خیابان­‌ها و کوچه­‌هایی رد می‌‌شویم، روی صندلی پارکی می‌‌نشینیم یا ساکن خانه­‌ای می‌­شویم که  آدم­‌هایی قبلا از آن­ها گذشته­‌اند یا روی همان صندلی یا توی همان خانه نشسته­‌اند و ما مثل ابرهایی از کنار هم می‌­گذریم و گاهی دو ابر گذرا، به هم برخورد می‌­کنند و باران می‌­گیرد و باران فصل مشترک زندگی ابرهایی می‌­شود که  روزی از کنار هم رد شده­‌اند.»
رمان «کوچه ابرهای گمشده» نوشته «کوروش اسدی» از آدم­‌هایی می‌­گوید که کلاژی از چند روایت گذرا را در آسمان رمان تشکیل می‌­دهند.
کارون، شخصیت اصلی این رمان، جوان کتاب­فروشی است که بعد از انقلاب و با شروع جنگ، از شهر خود مهاجرت می‌­کند و با پشتیبانی شخصی متمول به نام «ممشاد» روزگار می‌گذراند. داستان، روایت یک صبح تا شبی‌ست که کارون به دنبال کتابی به نام «کوچه ابرهای گمشده» برای شیده است؛ هرچند به‌دلیل نوسان زمان بین گذشته، حال و آینده و مواجهه با انبوهی از خاطرات، خواننده احساس می‌‌کند زمان زیادی را سپری کرده است زیرا درواقع زمان واقعی، زمان ذهن است. این نوسان زمانی را می‌توان یکی از مؤلفه‌های رمان نو دانست که در این رمان نمود پیدا کرده است. شیده همراه ممشاد است و طی ملاقاتی پنهانی با کارون برای دریافت کتاب، به روایت گذشته‌ای می‌‌پردازد که پریا -دوست کارون- فصل مشترک آن است. با توجه به شواهد ذکرشده، ممشاد می‌تواند همان فردی باشد که در نقش یک معلم، شیده و پریا را به‌سمت جریانات سیاسی و فعالیت­های حزبی دوران جنگ سوق داده و به‌نوعی باعث دستیگری آن دو شده است و  چگونگی رسیدن ممشاد به موقعیت کنونی، به‌صورت معمایی باقی می‌‌ماند. این عدم قطعیت در رسیدن به واقعیت و توسل به حدس و گمان، از دیگر ویژگی‌های رمان نو است.
 
این کتاب در هشتگ بهترین کتاب‌های فارسی سال ۹۶ #کتاب۹۶ قرار گرفته است.