آینه را می‌توان نقطۀ گذاری دانست از آثار نخست تارکوفسکی به آثار پیچیده‌ تری که بعد از آن در خارج از روسیه ساخت. سینِسیوس با تأکید بر ساختار غیرخطی و پیچیدۀ فیلم، توضیح می دهد که چطور در ساخت آن از فیلم های آرشیوی و غیرآرشیوی در کنار هم استفاده شده و سه دورۀ زمانی قبل از جنگ، دوران جنگ و بعد از جنگ را دربرمی گیرد. این اثر به‌یادماندنی، که تارکوفسکی تصاویر مختلف آن را موبه­‌مو بر اساس عکس هایی که از کودکی‌اش و کلبۀ خانوادگی شان به‌جا مانده بازسازی کرده است، در ابتدا از جانب شورای سینمای شوروی رد شد و اجازۀ اکران سراسری به آن داده نشد. در ادامه، نویسنده به بررسی ساختار و زبان سینمایی پیچیدۀ تارکوفسکی در فیلم پرداخته و توضیح می دهد که او چطور سعی کرده جریان سیال خاطرات را به یک زبان سینمایی تبدیل کند. از نظر او شخصیت ها در این فیلم یک روند پیش‌روی روتین را طی نمی­کنند و هریک از آن ها نماد شکلی از هستی هستند. مجموعۀ یک فیلم، یک جهان مشتمل بر تک‎‌نگاری‎ هایی‌ ست دربارۀ فیلم‌های نامی و اثرگذار تاریخ سینما.