ما در جهانی زندگی می‌کنیم که در آن هرچیزی که سابقاً هنر، ادبیات و فرهنگ نام داشت دیگر اثری برآمده از خیال و مهارت خالقانی منحصربه‌فرد نیست، بلکه محصول آزمایشگاه‌ها، کارگاه‌ها و کارخانه‌‌هاست، به عبارت دیگر، محصول ماشین‌های لعنتی. ماریو بارگاس یوسا، یکی از قله‌های ادبیات جهان و از معروف‌ترین نویسندگان آمریکای لاتین، در این داستان از پیرمردی می‌گوید که در گذشته جا مانده است، از سالن‌های سینمایی می‌گوید که نفس‌های آخرشان را می‌کشند، از کتاب‌ها و روزنامه‌هایی که دارند به تاریخ می‌پیوندند و از عشق‌هایی که غبار زمان رویشان نشسته است و دیگر رنگ‌و‌لعاب گذشته‌ها را ندارند. پیرمرد نسل جوان را دوست ندارد. از تعطیلی سینما ناراحت است، از خلوت بودن موزه‌ها دل‌چرکین است، از گوشی‌های موبایل متنفر است. شاید حس کنیم این پیرمرد کج‌خلق اما شیرین آینه‌ای در برابر نویسندۀ نوبل‌برده‌ای است که از نمادهای فناوری و دوری انسان از خویشتن و از هنر ناب ناراضی است.