ادیان مانند هر واقعه یا ظهوری، تاریخ مشخص خود را دارند، اما اکثر آنها کامل و نهایی نیستند و پیوسته در رشد و نمو به سر می‌برند. هر رشد حقیقتی تازه بر روی کهن قرار می‌گیرد و هر دین، در خود صورتی بازمانده از دین کهن دارد. با اینکه غریزه اعتقاد به عالمی روحانی، مانند سایر مواهب خدادادی، در فکر انسان‌ها مشترک است، با این حال ادیان و اعتقاداتی در جهان پدید آمده‌اند که در طی روزگاران از میان رفته‌اند و بعضاً تا به حال ادامه یافته‌اند. قدمت حضور انسان در زمین و عقایدش نشان می‌دهد که ابتدایی‌ترین انسان‌ها و مردم اولیه، نوعی اعتقاد دینی داشته‌اند. انسان اولیه، مانند بازماندگانش، نیروی رازآلودی را که نگهدارنده زمین، آسمان و سراسر زندگی اوست، عمیقاً احساس وابستگی می‌کرد. از زمانی که خود را شناخت، معتقد گردید که در برابر نوعی روابط خاص انسانی قرار دارد و از دریافت کمک‌هایی از نیرویی ماوراء خود خرسند بود. بدین ترتیب به عقیده‌ای متمسک شد و در هر زمان به نیرویی قایل گشت و حتی از آن استمداد و کمک خواست، و لذا آن نیروی فوق‌العاده را مورد پرستش قرار داد و می‌دهد. این مجموعه نگاهی دارد به اعتقادات، ادیان و مذاهبی که در ایران از دوران باستان تاکنون پدید آمده‌اند و تأثیرات آنها بر فرهنگ و تاریخ این سرزمین را بررسی می‌کند.