هسته‌ی اصلی مضموم طرف گرمانت، کتاب سوم در جستجوی زمان از دست‌رفته، که دو بخش آن اینک در یک مجلد انتشار می‌یابد، رابطه‌ی راوی با دنیای اشراف است، از شیفتگی و ستایش در برابر چیزهای اشرافی و رویاپروری درباره‌ی چهره‌های نیمه‌خدایی اشراف تا درک پیش‌پاافتادگی مأیوس‌کننده، ابتذال و جهل یأس‌آورشان و پوچی زندگی‌ای که مفهومی‌نیافته؛ از آن هنگام که پادری سرسرای گرمانت را آستانه‌ی فوبور سن‌ژرمن اشرافی می‌خواند تا پایان کتاب که آن پادری را نه آستانه که پایانه‌ی جهان ‌افسونی نام‌ها می‌داند. راوی، یعنی کسی که راز عواطف و احساس‌های چهره‌های گوناگونی را که در رمان رفت‌وآمد دارند کشف کرده، زندگینامه نمی‌نویسد، بلکه دنیایی را گرد می‌آورد، قوانین عام حقیقت را تعیین و تعریف می‌کند. با میراندن «من»های پی‌درپی به وجود انسان تداوم می‌دهد و با قربانی‌ کردن هر آنچه قراردادی و مجازی و گذرا است آنچه را جاودانی است به پیروزی می‌رساند.