استاد فرهنگ رجایی با نگرش بومی و خاص خود به مقوله توسعه می نگرد. برای او توسعه به معنای گسترش «قانون عقل جهانداری» در یک سامان سیاسی و گذار حاکمان از جهانگیری به جهانداری است.اجماع افراد نقش مهمی در تحقق جهانداری داشته و همین امر آن را از جهانگیری که مبتنی بر اراده شخص یا گروهی خاص است، متمایز میکند.رجایی جامعه در حال توسعه را جامعه ای می داند که نه دغدغه سیاست بلکه دغدغه امر سیاسی دارد، زیرا رجایی سیاست را امری محدود و در مقابل امر سیاسی را موسع میداند که امور متنوع توسعه یافتگی مانند سیاست، اقتصاد، اجتماع، فرهنگ، دین و هنر را شامل میشود. در نتیجه چنین تمایزی، رجایی بیان می دارد اگر خواهان دستیابی به توسعه هستیم باید به جای سیاست به امر سیاسی توجه کنیم. هنگامی که از رجایی پرسیده می شود که سنجه در حال توسعه بودن چیست؟، پاسخ می دهد که سنجه اصلی «تولید همزمان، همه شمول و بهجت آمیز» است. یعنی اینکه شما به عنوان یک شهروند، یک کشاورز، یک هنرمند، یک دولتمرد و یک تاجر و … از اینکه به صورت همزمان تولید میکنید یا شاهد تولید هستید، لذت می برید.
