نویسندهی این کتاب، با تکیه بر این ایده که روایت و روایتگری عامل اصلی ساماندهی انواع فیلمهاست، نسبت و ارتباطِ روایت و سینما را بررسی میکند. او میکوشد از اصطلاحات پیچیده و نظریههای مبهم فاصله بگیرد و به زبانی ساده، فهمیدنی و روشن، با کمک مثالهایی از فیلمهای معروف، تصویری از چگونگی کار روایتگری و قصهگویی در سینما پیش چشم خواننده بگذارد. کتاب روایت و روایتگری در سینما میگوید موفقیت یا شکستِ فیلمها به کارایی و اثربخشیِ داستانگوییِ آنها وابسته است. باکلند، برای اثبات این نظریه، اجزای اصلیِ داستانگویی سینمایی را در میان چندین شیوهی مختلفِ فیلمسازی شناسایی میکند و توضیح میدهد که این اجزا چطور، بهتنهایی یا در ترکیب با هم، در شکلگیری نقشهی کلی فیلم نقش ایفا میکنند. به باور او، موفقیت فیلم به این بستگی دارد که فیلم چطور به یک ساختار روایی درست و دقیق شکل میدهد و چگونه این روایت را برای تماشاگران محدود و فاش میکند. فیلمهایی با ستارگان محبوب، کارگردانان مشهور، و ارزشهای تولیدی بالا هم هم اگر اجزای داستانگوییشان درست و دقیق طراحی نشده باشند ممکن است شکست بخورند، به عبارتی اگر اجزای داستانگوییشان نتوانند نقشی مؤثر در نقشهی کلی فیلم ایفا کنند.
