کتاب زبان و مرگ حاوی مفصل ترین و منسجم ترین بحث آگامبن درباره ماهیت زبان، متافیزیک، منفیت، ریشه های نیهلیسم، و بی بنیادی وجود آدمی است، و موضع دقیق او را به این همه روشن می کند. در واقع این کتاب را باید اساس فلسفی کل پروژه ی فکری آگامبن، و سرچشمه نظری بسیاری از بحث ها، نقدها، و چرخش های فکری او دانست. این اثر زمینه ای را فراهم می آورد برای گذر از مرز اندیشه ی هایدگر و هم زمان پشت سر گذاشتن افق متافیزیک، از طریق تشخیص بنیاد «منفی» زبان و هستی در تاریخ اندیشه ی متافیزیکی، و به ویژه در اندیشه های هگل و هایدگر. نقد های تند آگامبن در مورد دریدا نیز ریشه در همین متن دارد. این اثر را هایدگری ترین کار آگامبن دانسته اند؛ البته نه به این معنا که در افق اندیشه ی هایدگر باقی می ماند و زبان، مرگ و نیهلیسم را در محدوده ی هایدگر درک می کند، بلکه به این معنا که افق پیش روی آن را هایدگر گشوده، و کتاب با مسائل و پرسش هایی درگیر است که فیلسوف آلمانی طرح کرده. مباحث ذکر شده در کتاب زبان و مرگ در واقع محصول سمیناری هشت روزه است که آگامبن در سال های 1979 و 1980 در آن شرکت کرد. این بحث با نقل قولی از گوهر زبان هایدگر آغاز می شود که فیلسوف در آن درباره «رابطه ی گوهری زبان و مرگ» سخن گفته و کل سمینار هم پژوهشی است در باب ماهیت و احتمال وجود همین رابطه.