تا حالا چند بار شنیده‌اید که کسی بگوید «کارم دیوانه‌کننده است»؟ شاید خودتان هم این جمله را بارها گفته باشید. این روزها برای بسیاری از افراد «دیوانه‌کننده بودنِ کار» تبدیل به یک امر طبیعی شده. اما چرا کار باید تا این حد دیوانه‌کننده باشد؟ دو دلیل عمده برای آن وجود دارد: 1) هجوم عوامل حواس‌پَرت‌کن فیزیکی و مجازی، یک روزِ کاری مفید را به بازه‌های زمانی بسیار کوچک و زودگذر تبدیل می‌کند؛ 2) شعارِ وسواس‌گونه و ناسالمِ «رشد به هر قیمتی» باعث ایجاد انتظاراتی انبوه و غیرواقع‌بینانه می‌شود که به کارکنان استرس وارد می‌کند. تعجبی ندارد که بیشتر افراد پیش از شروع ساعت کاری، بعد از پایان ساعت کاری، تعطیلات آخر هفته و یا در هر فرصت فراغتی مشغول کار کردن هستند. آنها دیگر در محل کار از عهده انجام کارهایشان برنمی‌آیند و این وضعیت زندگی شخصی را به پسماندِ زندگیِ کاری تبدیل کرده است. این موضوع محدود به سازمان‌ها نیست. افراد عادی هم به همین شکل خودشان را نابود می‌کنند.