این را هم گفته باشم که نرودا همیشه شاعر نیست. هیچکس همیشه شاعر نیست، گاهى گوشت گاو را چنان به نیش مىکشد که هیولایى به‌نظر مى‌آید و گاه چنان لطیف به مرغانِ ماهیخوار دانه مى‌دهد که فرشته‌ى بى‌پَرِ ماکیان است. او همیشه زیبا نمى‌نویسد. گاهى از کمبود تصویر و واژه رنج مى‌برد. هزاران بار واژه‌ى، عسل، پروانه، زنبور، ابر و باران را تکرار مىکند. در جزیره‌ى ایزلا نگرا چنان بىکار در ساحل قدم مى‌زند که به‌طور اغراق‌آمیزى از واژه‌هاى دم دستِ سنگ و صخره و موج و کشتى و باد استفاده مىکند. نرودا حرف‌هاى زیادى براى گفتن دارد اگر سفر کند اما قریحه‌اش پاره‌سنگ برمى‌دارد اگر دورِ جزیره بچرخد و احساس بطالت کند