در جهان داستانی آشور ابراهیمی، واقعیت هرگز همان نیست که به چشم می‌آید. طنزی تلخ و گاه دهشتناک، در دل زندگی روزمره فرو می‌رود و در ساده‌ترین موقعیت‌ها، پرده از آشوبی عمیق‌تر برمی‌دارد.
در «شبیه‌خوانی»، یک آیین مذهبی به صحنه‌ای از فروپاشی عقل و نظم بدل می‌شود؛ جایی که خشم، حماقت و خرافه‌پرستی دست‌به‌دست هم می‌دهند تا مرز میان نمایش و واقعیت را در هم بشکنند. اما در «وحدت کلمه»، نویسنده در لایه‌هایی پنهان‌تر پیش می‌رود؛ راوی‌ای که انسان نیست، اما سایه‌به‌سایه‌ی انسان قدرت‌مند حرکت می‌کند و سرانجام خویشتن واقعی‌اش را چون حقیقتی تکان‌دهنده، آشکار می‌سازد.
این مجموعه، خواننده را با طنزی عمیق، با جهان‌هایی مواجه می‌کند که در آن‌ها انسان‌ها در دام نقش‌ها، آرزوها و توهمات خود اسیرند؛ و هر واقعه‌ی ظاهراً کوچک، می‌تواند به فاجعه‌ای نمادین یا افشاگر بدل شود.
آشور با زبانی زنده، تصویرهایی دقیق و نگاهی نافذ، جهان آشنا را وارونه می‌سازد و آن را از چشم‌اندازی می‌نمایاند که هم می‌خنداند و هم می‌لرزاند.
داستان‌هایی که نمی‌توان تنها یک‌بار خواند؛ چون هر خوانش، لایه‌ای تازه از این طنز سیاه و حقیقت پنهان را آشکار می‌کند.