از دهه پنجاه شاهد سرعت گرفتن فعالیت جریان‎‌های فکری به ویژه جریان‌های بومی گرا، چپ مارکسیستی، چپ اسلامی و روشنفکران دینی بوده ایم. از جلال آل احمد، احسان طبری و علی شریعتی تا احسان نراقی، داریوش شایگان و سروش صداهای بلندی بودند که تا دهه هشتاد به بعد چه گذشت؟ در دو دهه اخیر یوسف اباذری و سیدجواد طباطبایی اندیشمندانی بودند که بخشی از افراد و افکار را به خود جذب کرده اند. طباطبایی منتقدانش از جمله اباذری را به بی سوادی، عدم آگاهی از سنت، درک ایدئولوژیک و سطحی از تجدد، میراث داری جلال و شریعتی و تضعیف کننده هویت و انسجام ملی متهم می‌کرد. اباذی هم در سخنانی پراکنده، طباطبابی را فیلسوفی محافظه کار و سلطنت طلب می‌دانست که همگام با نئولیبرالیست‌ها در مسیر اقتدارگرایی حرکت می‌کند. هدف کتاب «محافظه کاری در برابر نئومارکسیسم» (نقدی بر جدال سیدجواد طباطبایی و یوسف اباذری) نوشته نظام بهرامی کمیل از انتشارات «کویر» روشن کردن رویکرد طباطبایی و اباذری به فرد، جامعه و دولت، و قابلیت استفاده از رویکرد مدنظر آنان در تحلیل پدیده‌ها و مسائل جامعه ایران است. پرسش این این است که مسئله اصلی هریک چه بوده است و چگونه آن را تبیین کرده و چه راهی را پیش روی جامعه قرار داده اند؟ خواننده می‌تواند با دسترسی به چکیده‌های ایده‌های این دو اندیشمند و نفدهای وارد شده بر آن به درستی یا نادرستی، و قدرت تحلیلی ایده‌های آنان پی ببرد