در مرا به کِنگاراکس نبر! نوشتهی آندری کورکوف، مسئله، تاریخ روسیه پس از انقلاب اکتبر تا پیش از فروپاشی، با نگاهی انتقادی به نقش روشنفکران و مردم در این برههی پرتلاطم تاریخی است.در این اثر نمادین تورسوف و همکارش رادتسکی، نگهبان جعبههایی هستند که اسناد و مدارک مهم تاریخی و محرمانه را با قطار به مقصد نامعلومی میبرند. اسنادی که در ابتدا از ماهیتش ناآگاه هستند و رفتهرفته با توجه به حضور عواملی که با تغییر شرایط، درصدد نابودی و یا خرید آنها هستند به اهمیتش پی میبرند.آنها در مسیرشان به مهمانخانه مشعل و سپس به کِنگاراکس میرسند و با ساکنان سرخوش و بیدغدغهی آن مواجه میشوند و این روش زندگی موردپسند تورسوف قهرمان اثر نیست. او از کنگاراکس گریزان است. تورسوف روشنفکری است که خواهان نقد و یادآوری گذشتهی تاریخی است که بهوسیلهی مردم در حال فراموشی است.فضای حاکم بر اثر فضایی کابوس وار و فراواقعگراست، شخصیت ها در مابین دو خوابشان با وقایع عجیبی مانند حضور اسبها در واگن یا تعویض جعبه ها مواجه میشوند و حضور هرازچندگاهِ نیروهای امنیتی، بر خواب و بیداریشان سایه انداخته و باعث تشویش خاطرشان می شود.به جزء فضاسازی جذاب، آنچه لذت خواندن مرا به کِنگاراکس نبر! را دوچندان میکند، تلاش خواننده در جهت کشف مفاهیم و روابط استعاری مستتر در اثر است. خواندنش را تجربه کنید
