خلیل ملکی (1280ـ 1348) یکی از چهره‌های سیاسی دوره‌ی پهلوی است. نامه‌های این مجموعه در شش بخش ارائه شده‌اند: نامه‌های تهران (1327ـ 1341)، نامه‌های اروپا (1341ـ 1343)، نامه‌های پیش از زندان (1343ـ 1344)، نامه‌های زندان (1344ـ 1345)، نامه‌های پس از زندان (1345ـ 1348) و سه نامه‌ی سرگشاده به «ملت ایران و حزب نیروی سوم (1شهریور 1332)»، به «اولیا امور (1اسفند 1329)» و به «آیت‌الله کاشانی (22مهر 1331)». در توضیح پشت جلد آمده است: «این نامه‌ها ـ صرف‌نظر از محض اطلاعات ریز مضبوط در آن‌ها که در جای دیگری نیست باز هم ملکی را بازتر و بی‌پوشش‌تر از پیش نشان می‌دهند و چیزهایی از سادگی روان‌شناختی‌اش، از رک‌گویی بی‌امان و غیرسیاستمدارانه‌اش، از اعتمادبه‌نفسش، از گذشت و چشم‌پوشی‌اش، از انعطاف سیاسی‌اش، از کم‌حوصلگی و حساسیتش نسبت به "حماقت" دیگران و بی‌اعتنایی آن‌ها به "عقل و منطق" و (به همین دلیل) از سهل‌انگاری نسبت به جنبه‌های عاطفی اعتقادات سیاسی، از مناعتش، از دست‌تنگی‌اش، از بیماری‌هایش، از روابط و مسائل خانوادگی‌اش و از چیزهای دیگر حکایت می‌کنند که فقط کسانی که او را خوب می‌شناختند با آن آشنایی دارند. این کتاب اساسا به کار دو گروه می‌خورد: خوانندگانی که به تامل در تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران در قرن بیستم و به‌ویژه تاریخ نهضت ملی، حزب نیروی سوم و جامعه‌ی سوسیالیست‌ها و پدیده‌ی غیرعادی خلیل ملکی علاقه‌ی ویژه‌ای دارند و پژوهندگان و تاریخ‌نگارانی که حرفه‌ی آن‌ها تحقیق در تاریخ آن دوران است.»