کتابی است به قلم طالب بغدادی، درباره‌ی یکی از دیکتاتورهای مخوف خاورمیانه، صدام حسین، دیکتاتور مخلوع عراق. حکایت این کتاب روایتگر رویدادهای سال‌هایی خفقان‌زا و سرشار از رعب و هراسی است که حزب بعث و در رأس آن، صدام حسین، برای بسط قدرت و حاکمیت مطلق خود، بر تمام ارکان و نهادهای دولت چیره و مسلط شده بود. حکایتی است نمایانگر برخورد وحشیانه و فاشیستی حزب بعث با نهادهای آموزشی و آکادمیک و دکتر طالب بغدادی، قربانی آن، راوی‌اش بوده است. داستان این حکایت که بعدها در رسانه‌ها و مطبوعات وقت، با عنوان «هرکس تولید نکند نباید بخورد» شناخته شد، داستانی کاملاً علمی و دانشگاهی بود که از کار و فعالیت دانشگاهی و علمی فراتر نمی‌رفت؛ اما دستگاه نظام حاکم این مسأله را در چهارچوب مسائل امنیتی و سیاسی قرار داد و بغدادی را به بهانه زیر سؤال بردن شعارهای حکومتی و تشویش اذهان عمومی، قربانی این موضوع کرد تا پاکسازی و اخراج تعداد بسیاری از اساتید و دانشمندان متخصص را از دانشگاه بغداد توجیه کند و این دانشگاه را به مقری برای عناصر حزبی غیر متخصص، تبدیل کند که فعالیتشان در بعثی‌سازی خلاصه می‌شد. روایت این کتاب، پرده از واقعیت‌هایی بسیار تلخ برمی‌دارد که چه‌بسا نمونه‌ای کوچک و مشتی از خروار جنایت‌ها و سرکوب‌های وحشیانه و فاشیستی نظام بعث بوده است؛ چرا که تاریخ معاصر عراق گویای این نوع رفتارهای مستبدانه نیز است.