داستان من و شعر داستان زندگی پرفراز و نشیب نزار قبانی از زبان خودش است. در این کتاب می‌خوانیم که نزار قبانی از روزگارِ دانش‌آموزی به فرهنگ و ادبیات فرانسوی معرفت پیدا کرد. بعد، طی بیست و یک سال کار در وزارت امور خارجه سوریه در بسیاری از نقاط جهان اقامت گزید. چند زبان عمدهٔ غربی را آموخت و در آثار ادبی آنها غور نمود. از فرهنگِ هر قوم بهره‌ها گرفت و فکر و دیدش وسعت یافت. اما با همهٔ برخورداری از معارف و ادبیات غرب، شرقی و عرب باقی ماند و این نکته‌ای است باریک که شاعر و هنرمند باید از رگ و ریشه به منش و فرهنگ و مرز و بوم خویش پیوسته بماند تا آثارش اصالتی داشته باشد. همهٔ کسانی که در اشعار قبانی تأمل کرده‌اند به همین نتیجه رسیده‌اند که او در شعر و عشق و روحیاتِ خویش دمشقی‌ای راستین و شاعری عرب است نه غرب‌زده از این‌رو از موطن خویش چنین عاشقانه سخن می‌گوید و یا شاعران و هنرمندانی که اندیشه و عواطف و دیدِ شاعرانه خود را از مکتب‌های غرب به عاریه می‌گیرند، در نظر او به شکل سن‌ژون پرس، شاعر فرانسوی جلوه می‌کنند، با چهره و دهان و زبان عربی که در یکی از محلات بیروت به‌سر می‌برد! یعنی با مردمِ خویش بیگانه‌اند