موضوع کتاب حاضر، نقد زبانشناختی رمان است. نگارنده در این کتاب شیوة تازهای برای تحلیل ادبیات داستانی منثور پیش مینهد که مبتنی بر سه نظریة اساسی است: دستور زبان گشتاری زایشی نوام چامسکی، زبانشناسی نقشگرای مایکل هلیدی و روایتشناسی ساختار باور تزوتان تودوروف و آلگیر داسگریماس. نگارنده میکوشد با استفاده از دستاوردهای جدید زبانشناسی، تعریفی تازه از مفهومهای سنتی مطرح در نقد داستان نظیر پیرنگ، شخصیتپردازی، دیدگاه، درونمایه و سبک به دست دهد. همچنین توجه ویژهای دارد به مقولههایی چون رابطة دیدگاه با جهانبینی نویسنده، ساختارهای گفتمانی رمان، مناسبت رمان و ساختارهای اجتماعی و مسئلة خلاقیت و عرفهای داستاننویسی. در دو فصل نخست کتاب، شالودة نظری رویکرد نویسنده و اصطلاحهای بنیادی آن شرح داده شده و سپس در فصلهای بعدی مفاهیم گستردهتر شدهاند و در بررسی قطعههایی از برجستهترین رمانها و داستانهای کوتاه انگلیسی و آمریکایی بهکار رفتهاند.
