موراکامی، اما این‌بار در مقامِ ناظرِ بیگانه! نویسنده‌ای که از دور با یک فاصله‌ی معین به منظره تماشا می‌کند و بیگانگیِ نگاه خیره‌اش را با ما در میان می‌گذارد. «زبان غریبِ غمگین» که مجموعه‌ای از جستارهای اوست در دوران اقامت موراکامی در خارج از ژاپن نوشته شده‌ و پیش از هرچیز بازتابی‌ است از تأملات او درباره‌ی زبان، فرهنگ، هویت و تجربه‌ی زیستن به‌عنوان «بیگانه». یکی از موتیف‌های این مجموعه، معنای زندگی در زبانی دیگر است (چنان‌که عنوان کتاب نیز حسی دوگانه از «بیگانگی» را در خود دارد) موراکامی خودش در جایی می‌گوید که صدای نویسنده در او از نوشتن به انگلیسی و سپس ترجمه‌کردن به ژاپنی شکل گرفته؛ فرآیندی که او را واداشته تا «زائدات زبانی» را از فرایند نوشتن خود پاک کند. او در این کتاب چهره‌ای متفاوت از خود نشان می‌دهد. چهره‌ای که بیش از آن‌که درگیر پیرنگ و شخصیت‌پردازی باشد، درگیر مشاهده، تفسیر و تأمل است. موراکامی ما را با خود به سفری درون‌نگرانه می‌برد؛ سفری که از آرایشگاه‌های محلی و راهروهای کتابخانه تا سالن‌های کنسرت و نمایش نیویورک را در برمی‌گیرد و در آن هر لحظه‌‌ی ساده از زندگی روزمره فرصتی برای اندیشیدن و معنا یافتن است. آن‌چه که به این جستارها جذابیت می‌دهد، صمیمیت صدای موراکامی است. او به کنش‌های روزمره از دریچه‌ای می‌نگرد که به پرسش‌هایی بزرگ‌تر درباره‌ی تعلق و «دیگری‌بودن» راه می‌برند. موراکامی از پلی که میان دو زبان زده آگاه است و درباره‌ی این پل به تامل می‌نشیند. از این منظر، کتاب به‌ویژه برای خوانندگانی جذاب خواهد بود که به زبان، ترجمه و جایگاه نویسنده در میان دو فرهنگ علاقه دارند. موراکامی از ما می‌خواهد به این بیندیشیم که چگونه زبان بیگانه هم غریبه است و هم صمیمی؛ چگونه سخن گفتن در آن می‌تواند هم رهایی‌آور باشد و هم بیگانه‌ساز. او از تجربه‌ی نوشتن در زبانی بیگانه‌ سخن می‌گوید و آن را بخشی از فرآیند خلاقیت خود می‌داند.