بی‌شک کمتر کسی است که احمد کایا را نشناسد، خواه به عنوان یک خواننده‌ی دوست داشتنی و فهیم از دیدِ عوام‌ترها، و خواه از زاویه‌ی هنرِ نابِ انقلابی‌ایی که در صدا و ترانه‌هایش وجود داشت، از نگاهِ آن‌ها که به هنر جدی‌تر و منتقدانه نگاه می‌کنند. هنر گویا در ذات خود همیشه معترض است، معترض به وضعِ موجود ـ و احمد کایا جزوِ هنرمندانی بود که این اعتراض را در ترانه و حتی نوعِ اجرای آوازهایش تجسم بخشید. وقتی از ذاتِ معترضِ هنر می‌گوییم، یعنی باید به درکِ درست و به‌جای اعتراض اشاره کنیم. یعنی که جوهره‌ی اعتراض، نه ایجادِ هرج‌و‌مرج یا «همیشه سازِ مخالف زدن»، که ادراکِ وضعیتِ موجود(در هر مقوله‌ای)، و ساختنِ تاثیرگذارترین راه و شیوه برای ارایه‌ی این اعتراض است، اعتراضی که روبه‌سوی ساختن دارد نه ویران کردن. شعر، ترانه، آواز، رقص، تاتر، موسیقی… همه به‌نوعی معترض‌اند، معترض به موجودیتی که موجودیتِ دلبخواهِ انسانی نیست، یا نشده است. درکِ درستِ این مقوله، خود هنری دیگر است که البته این بخش از هنر شاید به تمامی در یک هنرمند وجود نداشته باشد. احمد کایا اما پدیده‌ای بود انگار که از سوهای گونه‌گون دارایی‌هایی منحصربه‌فرد داشت که این سوهای مختلف را بهرام رحمانی در کتابِ «صدای بلندِ جان‌های آزاده‌ی جهان» ترجمه و به نوشتار آورده است. رحمانی در این کتاب با بررسی، تحلیل و واشکافیِ زندگیِ هنریِ احمد کایا، خواه‌ناخواه می‌آید تا می‌رسد به باب دیلنِ زنده، باب دیلانی که درست همزمان با انتشار این کتاب، شاید از زاویه‌هایی در ناباوری، جایزه‌ی نوبلِ ادبیاتِ ۲۰۱۶ را از آنِ خود می‌کند، کتابی که پیش از آنکه دیلن به نوبل برسد تحریر شد و این همزمانیِ هوشمندانه‌ می‌تواند به نگاه و هوشمندیِ نویسنده کتاب ـ به بهرام رحمانی برگردد.