تا زمانی که گفت‌وگو در باب سلامت روان شبیه ادبیات مبلغ خوشبختی باشد- که مثلا سلامت را مترادف با مثبت‌نگری بداند- مایی که توجه جدی‌تر به بیماران و اقلیت دگرباش عاطفی داریم نیز به لحاظ روانی سالم تلقی نخواهیم شد. درحالی‌که افراط‌گرایی‌های سیاسی، جنگ‌های بی‌دلیل و گزارش‌های فقر کودکان در سراسر جهان همواره ادامه دارد طبیعی است که ناخشنود باشیم. اگر «بایدها» درست و بجا باشند، شاید منطقی‌تر باشد که بگوییم «باید» بیش‌تر وقت‌ها شاد نباشیم و نیز بخش خوبی از عمر خود در بزرگسالی را با افسردگی بگذرانیم. ماریانا الساندری خود را معلم، فیلسوف، کنشگر براساس شرایط می‌داند که دوست دارد در جهان امروز مدافع حالات تاریک انسان باشد. او امریکایی لاتین‌تباری است که دکترای فلسفه دارد و فکر می‌کند در دنیای امروز که انسان‌ها برای گریستن در انظار عموم شرمنده می‌شوند کار او نوشتن کتاب‌ها و مقالاتی است که بگویند اعتراض خوب است و سرخوشی بد.