کتاب حاضر به بررسی مواجهۀ هایدگر با مسئلۀ تمایزگذاری میان «وجود» و «ماهیت» می‌پردازد. تمایز وجود/ ماهیت چنان در فلسفۀ اسلامی اهمیت دارد که به‌سختی می‌توان این فلسفه را بدون این تمایز در نظر آورد. هایدگر در مسیر فلسفه‌ورزی خود، در آثاری متعدد به دوگانۀ وجود/ ماهیت اشاره کرده، اما در دو اثر مسائل اساسی پدیدارشناسی و پایان فلسفه به نحو مبسوط به این مسئله پرداخته است. در نگاه نخست ممکن است چنین تصور شود از آنجایی که تفکر هایدگر حول پرسش از وجود سامان یافته است، تمایزگذاری وجود و ماهیت باید برای او بسیار اهمیت داشته باشد، اما هایدگر این تمایزگذاری را حاصل درکی متافیزیکی از وجود دانسته، آن را به نحو بسیار رادیکال و بنیادین مورد نقادی قرار می‌دهد. اثر حاضر را می‌توان در زمرۀ فلسفۀ تطبیقی قرار داد. این تطبیق در واقع میان اندیشۀ هایدگر و فلسفۀ اسلامی است و نگارنده تلاش کرده است تا حد امکان به برخی از تمایزهای اساسی میان تفکر هایدگر و فلسفۀ اسلامی نزدیک شده، از این رهگذر فلسفۀ اسلامی و همۀ متعاطیان آن را به نوعی معاصرت و گفت‌وگو با فلسفۀ معاصر فراخواند.