این کتاب، تاریخ ادبیات پارسی است از ده هزار سال پیش تا روزگار ساسانیان. نام آن پارسی نامه است، زیرا نامه در پارسی باستان برابر کتاب است، و این کتاب کارنامه ی زبان پارسی است و آنچه بدان زبان نوشته شده است. ادبیات ما تاریخی چند هزار ساله دارد. دینمداران بخش بزرگی از آفرینش های ادبی و هنری را از شاعران و نویسندگان ربوده، تقدس بخشیده و به نام خود کرده اند. نه تنها دین مداران بلکه بی باوران و انیران نیز بر این آینه، سنگ ها زدند. سپس از آنچه بازمانده بود، ادبیات زنان، اقوام ایرانی و ادبیات مردمی را به دور انداختند.آنگاه این ترمه ی پاره پاره شده را به هم دوختند و تاریخ ادبیات نامیدند