نگار متحده در فصل اول به تحلیل پویایی جنسیتی نمایش‌های آیینی تعزیه در دورۀ قاجاریه می‌پردازد. او اهمیت شخصیت‌های زن را در این سنت تئاتری، همراه با شیوه‌ای که بر اساس آن بازیگران مرد معمولاً ‌‌‌‌نقش‌های زن را بازی ‌‌می‌کردند، موردبحث قرار می‌دهد. او استدلال می‌کند که زنان در برخی موارد نمایش‌های آیینی را سازماندهی ‌‌می‌کردند که منحصراً توسط زنان اجرا می‌شد و فقط زنان در آن شرکت‌‌‌ ‌‌می‌کردند. فصل دوم، اثر کامران اسکات آقایی، به پویایی جنسیتی نمادها و آیین‌های شیعی در ایران قاجار می‌پردازد. نمادها و آیین‌های شیعی کارکردهای اجتماعی، روانی و معنوی مختلفی را برای زنان ایرانی انجام می‌دادند. ‌درحالی‌که آیین‌ها به تقویت تفکیک جنسیتی کمک ‌‌می‌کردند، اما فرصت‌هایی را برای زنان فراهم می‌آوردند تا ‌‌‌‌نقش‌های مهمی در مراسم مذهبی عمومی و خصوصی ایفا کنند.