هربرت لیونل آدولفوس هارت، از تأثیرگذارترین فیلسوفان و متفکران حقوق قرن بیستم به شمار می‌رود. او در هجدهم ژوئیه‌ی ۱۹۰۷ در انگلستان به دنیا آمد. در کالج چلتنهام و مدرسه گرامر برادفورد تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۹ با رتبه عالی در رشته‌ی علوم عالی کلاسیک از نیوکالج آکسفورد فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۴۰ به عنوان وکیل در قوه قضاییه خدمت کرد و پس از دریافت بورس تحصیلی هارمورت، وارد دانشسرای عالی حقوق میدل تمپل شد. او در سال ۱۹۵۲ به عنوان استاد فلسفه حقوق در دانشگاه آکسفورد مشغول به کار شد و دانشگاه‌های هاروارد و کالیفرنیا نیز به عنوان استاد مدعو به تدریس پرداخت. هارت سال ۱۹۶۹ بازنشسته شد. مهم ترین و مشهورترین اثر هارت کتاب «مفهوم قانون» است که نخستین بار در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. هارت در نوزدهم دسامبر سال ۱۹۹۲ درگذشت.
جمع میان سامان‌دهی زندگی فرد و جامعه و تعریف و حمایت از آزادی‌های فردی، به‌عبارتی میان قانون و آزادی، یکی از بنیادی‌ترین مسائل در قلمرو حقوق عمومی است. قانون در پی تحدید آزادی‌ها، به‌ویژه از طریق نظام حقوق کیفری، است. پرسش اما آن است که معیار بنیادین قانون برای این محدودسازی چیست. آیا اخلاق متعارف جامعه می‌تواند چنین نقشی را ایفا کند؟ آیا اخلاق منحصر به اخلاق متعارف است؟ مباحث این کتاب، که پیرامون این مسئله شکل گرفته‌اند، گویی تازگی جاودانه دارند؛ همچنان در پهنه‌ی عالم مسئله‌ی روز آدمیان‌اند و در زیست‌بوم ایران اهمیتی دوچندان یافته‌اند. ملاحظه می‌شود که نظریه‌ی حقوقی از جمله با چنین مسائل ذهن‌سوزی دست به گریبان است و راهی طولانی در پیش است تا سنگلاخ‌های پردازش نظریه‌ای مستقل در باب حقوق معاصر برای جامعه‌ی ایران طی شود. مباحث کتاب حاضر بی‌گمان درآمدی بر فلسفه‌های حقوق کیفری و حقوق عمومی به‌شمار می‌آیند.
هربرت هارت استاد حقوق کیفری و فلسفه‌ی حقوق در دانشگاه آکسفورد بود.
محمد راسخ استاد حقوق و فلسفه در دانشگاه شهید بهشتی است.